پاسخی به متن درج شده در ستون “زیر چتر سمپاد”
با سلام.
در سلام و عرض خسته نباشید و تبریک به مناسبت اولین شماره ی مجله ی کافه سمپاد.
بعد از خوندن قسمت زیر چتر سمپاد لازم دونستم مطالبی رو در جواب این ستون بنویسم چرا که معتقدم یک سری انتقادات سر بسته به سازمان وارد شده و لازمه پاسخ داده بشه.
بنده عرایض خودم رو فقط در حد پاسخ در مورد دکتر اژه ای محدود می کنم و بحث حول باقی مطالب مثل سیستم نمره ها رو به آینده موکول می کنم (البته اگر سازمانی باقی بمونه).
اولا معروف شدن آقای اژه ای به پدر سمپاد دلیلی نداره جز این که در میانه ی جنگ ایشون یک تنه و فقط با یاری اندک چند تن از مسولان اقدام به تاسیس سازمان کردند و کسانی مثل مریم میرزا خانی رو تحویل دنیا دادند.
نادیده گرفتن اقدامات بیست ساله و تمرکز روی دهه ی آخر فعالیت ایشون به نظرم کار درستی نیست.می دونیم که همیشه مخالفان سمپاد وجود داشته اند و نباید فراموش کنیم همین فشارها باعث شد مدارس سمپاد زیر نظر آموزش و پرورش بره.
اما آیا می دونیم قبل از این اتفاق آقای اژه ای چگونه مدارس رو کنترل می کردند؟آیا طرح ها و برنامه های ایشون رو با این کمبود امکانات و اختیارات می شه نادیده گرفت؟
ایشون همیشه سفری به تمام مراکز داشته اند و نماینده های سازمان حتی در زمان تحصیل ما به شهر ها مراجعه می کردند.
برنامه هایی مثل حمایت از پروژه های دانش آموزی ، مسابقات ورزشی سمپاد ، کنگره ی سال اولی ها و … همه و همه نشون از درایت ایشون در مدیریت سازمان داشت و نباید کم کاری وزارت خونه ها در دولت ها رو به پای کسی نوشت که مسولیتی در این قبال نداشته.
البته خود شما هم در همون ستون اشاره کردید به سپردن برگزاری آزمون ها به دست سازمان سنجش اما آیا در زمان آقای اژه ای آزمون ها به دست سنجش بود؟امیدوارم برگزاری بیست و خرده ای سال آزمون سمپاد رو به اتفاق مشکوکی که سال آخر افتاد زیر سوال نبرید.
به نظر من مشکل نیمه خالی لیوان رو دیدن باعث می شه دست آورد های اشخاص مهم ما زیر سوال بره و کسانی که می تونند پرچم ما باشند تبدیل به دیوار انتقادات ما می شن که شخصا امیدوارم این نگرش لااقل بین بچه های سمپادی اصلاح بشه.
حرف های من به منزله ی عدم انتقاد از اشخاص نیست اما به نظرم باید انتقاد سازنده باشه و الان انتقاد کردن از آقای اژه ای انتقاد کوبنده است.
با تشکر و عرض تبریک مجدد.
یمین تشکری
